Podstawą w planowaniu diet jest przyjęcie założenia czemu dieta ma służyć. Bardzo często mylimy utratę wagi z utratą tłuszczu. Kiedy szybko tracimy wagę – najczęściej tracimy tylko wodę z organizmu, kiedy naprawdę spalamy tłuszcz – tracimy centymetry w obwodzie, choć utrata wagi ciała nie jest tak widoczna.
Diety ukierunkowane na utratę tłuszczu łączą w sobie dwie szkoły - pierwsza twierdzi że utrata wagi jest kwestią wyłącznie spożywania mniejszej liczby kalorii i nie jest ważne skąd one pochodzą, druga że kalorie nie mają znaczenia – ważne jest natomiast to ile spożywa się białka, tłuszczu i węglowodanów w określonej proporcji.
Właściwa dieta opiera się na dwóch założeniach – 1) całkowita liczba kalorii w diecie decyduje o tym czy nasza waga wzrasta czy spada, 2) udział poszczególnych makroskładników w diecie decyduje o tym czego danej osobie przybywa lub ubywa (wody, mięśni czy tłuszczu).
Jeżeli karmilibyśmy dwie podobne osoby taką samą ilością kalorii niższą niż zapotrzebowanie, ale u pierwszej osoby pochodziłyby one głównie z białek a u drugiej głównie z węglowodanów najprawdopodobniej pierwsza osoba straciłaby mniej wagi niż osoba druga, niemniej jednak osoba pierwsza straciłaby wyraźnie więcej tłuszczu. To samo dotyczyłoby osoby na diecie wysokotłuszczowej, szczególnie jeśli połączyłaby dietę z intensywnymi ćwiczeniami fizycznymi.
Dieta o identycznej zawartości energii może mieć różny wpływ na stężenie leptyn, wydatek energetyczny organizmu, apetyt, bilans azotowy, co sugeruje że fizjologiczne przystosowanie do zmniejszonej liczby kalorii może być sterowanie poprzez udział makroskładników w diecie.
Nessun commento:
Posta un commento